RENESANS: Sztuka renesansu

SZTUKA RENESANSU

Główne nurty i idee w sztuce renesansu:

fascynacja pięknem ludzkiego ciała
kanon
źródła z antyku
odzwierciedlenie głównych idei epoki
źródła z antyku
wielbienie życia we wszystkich jego przejawach
wyważenie miar i proporcji
idealizacja postaci

Malarstwo

W malarstwie renesansowym koncentrowano się przede wszystkim na konstrukcjach przestrzennych i przedstawieniu brył. Czerpało ono swoje wzory z natury , którą bacznie obserwowano.Udoskonalono także sztukę portretową . Wykorzystywano tematykę religijną i mitologiczną.Eksperymentowano również z pejzażami, próbując malować przestrzeń trójwymiarową.Używano barw wyrazistych, nasyconych, kontrastujących , a także rozproszonych. W renesansie był to czas rozwoju sztuki malarstwa ściennego i fresków.

Leonardo da Vinci z Mediolanu, Michał Anioł i Rafael Santi z Rzymu stanowią natomiast trójkę nie tylko malarzy, ale i wszechstronnych artystów, dzięki którym renesans mógł ukształtować się w pełni i osiągnąć doskonałość.

LEONARDO DA VINCI

Autoportret

Dama z gronostajem

Ostatnia wieczerza

Mona Lisa

RAFAEL SANTI

Autoportret

Madonna Sykstyńska

Szkoła Ateńska

Młody mężczyzna z jabłkiem

MICHAŁ ANIOŁ

Sąd Ostateczny

Stworzenie Adama

PIETRO PERUGINO

Zaślubiny Marii

Wręczenie kluczy świętemu Piotrowi

PIERO DELLA FRANCESCA

Sen św. Hieronima, dawniej Biczowanie Chrystusa

Madonna di Senigallia

Portrety Montefelterów

SANDRO BOTICELLI

Wiosna

Narodziny Wenus

Alegoria siły

Św. Sebastian

GIORGIONE

Autoportret w stroju Dawida

Burza

Chłopiec ze strzałą

Rzeźba

Wielcy malarze renesansowi zaczynali bowiem najczęściej od rzeźby.Ze starożytności przejęto typy nagiego herosa i efeba, pomniki konne oraz popiersia portretowe. Rzeźba renesansowa to rzeźba w kamieniu, najczęściej marmurowa i zdobiona reliefową dekoracją. W odrodzeniu była także fascynacja harmonijnym doskonałym ciałem- kanonem. Podobnie jak w antyku, wznoszono nagrobki.

Dawid

Umierający jeniec

Bacchus

Mojżesz

Madonna z Brugii

Pieta

DONATELLO

Prorok Habakuk

Św. Marek

Św. Jerzy

Dawid

ANTONIO ROSSELLINO

Madonna delle candelabre

LORENZO GLIBERTHI

Rajskie wrota

Architektura

W epoce odrodzenia zmienił się nie tylko sposób budowania, lecz także pozycja architekta. Za początek architektury renesansowej uznaje się działalność Filippo Brunelleschiego. Odwoływano się do form antycznych i w nich szukano idealnych proporcji, które miały nadawać budynkom harmonię. Budowle renesansowe urzekały prostotą i geometryczną przejrzystością kompozycji. Gotyckie łuki ostre zastępowano półkolistymi, gdyż uważano je za szlachetniejsze i bardziej harmonijne. Ostrołukowe sklepienia gotyckie ustąpiły miejsca sklepieniom kolebkowym. Do łask wróciły kolumny. W ich proporcjach i zdobieniu wzorowano się na antycznych zabytkach. Również zgodnie z założeniami starożytnych dachy budowli miały być płaskie. Zdobiono je także attyką . Forma charakterystyczną dla renesansu stała się kopuła, którą budowano na okrągłej podstawie, zwanej bębnem. Budowle kopułowe wprowadził największy architekt tego okresu - Donato Bramante. Wielką popularnością cieszyły się również arkady, gdyż np. fasada zbudowana z arkad nadawała budowli wrażenie lekkości. Okna były najczęściej duże, prostokątne lub owalne, i podobnie jak drzwi obramowane dekoracyjnymi portalami. Architektura renesansowa wypracowała bogaty zestaw elementów dekoracyjnych. Motywy czerpano zwykle z antyku. Oprócz kościołów i katedr ulubionymi typami budowli stały się biblioteki, ratusze, teatry i rezydencje możnych .

ANTONIO PALLADIO